EEN UURTJE GEZOND

Voordat ik mijn verhaal begin zal ik me eerst even voorstellen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben Anneke van der Werff en duik sinds 2005/2006.
Voor mij is duiken net even wat anders dan voor de doorsnee duiker, ik heb namelijk een progressieve spierziekte en maak regelmatig gebruik van mijn elektrische rolstoel. Schrik niet want mijn levensmotto is ‘Ik heb een spierziekte maar de ziekte heeft mij niet’. Dus………op naar mijn duikwereld.

Het begint met de eerste voorbereidingen van mijn OW cursus.
Helemaal lekker gemaakt met een proefduik in het zwembad, begaf ik me vol enthousiasme op weg naar de duikkeuring. Tijdens de duikkeuring was alles al bijna gekeurd toen de arts mijn minimale spierkracht opmerkte. Na de keuring viel de donderslag bij heldere hemel… AFGEKEURD!!!

Ik vroeg de arts waar hij de afkeuring op baseerde en kreeg als antwoord; “als er een haai op u afkomt kunt u zich niet verweren”.
Op allerlei manieren heb ik nog geprobeerd de man te overtuigen dat zijn argument van, het niet kunnen afweren van een haai, geen reden tot afkeuring was. Helaas, de arts hield voet bij stuk, afgekeurd dus.

Een half jaar lang heb ik naar DE bekende Nederlandse duikarts gezocht voor een herkeuring en ja hoor….gevonden en direct een afspraak gemaakt. Deze arts was zeer enthousiast over mijn plan om te gaan duiken ondanks mijn spierziekte en maakte een afspraak voor een herkeuring. Na een zeer grondige keuring werd ik gelukkig toch GOEDGEKEURD en het feest kon beginnen. Op naar Sharm El Sheikh in Egypte.

Eerst heb ik een mail gestuurd naar de duikschool. Ik heb verteld van mijn spierziekte en de eventuele extra hulp die, door mijn minieme spierkracht, nodig zou hebben. De extra hulp was geen bezwaar, ik was welkom. Op naar Sharm El Sheikh waar ik mijn Open Water Diver-brevet met glans behaalde en direct na mijn brevettering ben ik door blijven duiken, ook in Nederland.

Het duikvirus had mij eigenlijk al direct te pakken gekregen in het zwembad met de proefduik. Voor mij betekend duiken……geen pijn, geen inspanning, geen extreme vermoeidheid, geen confrontatie met mijn handicap. Heerlijk bewegen zonder te merken dat mijn spieren het normaal gesproken niet meer doen en dan ook nog al dat schoons onder water te mogen besnuffelen.

Natuurlijk, als je gezond bent sta je daar niet bij stil en dat hoeft ook helemaal niet maar voor mij is een uur onder water; even een uurtje gezond zijn.

Het kost bij mij erg veel energie om me voor te bereiden op de duik. Het pak aantrekken kan ik niet helemaal zelfstandig en mijn setje wordt door mijn buddy aan de waterkant gezet. Oké, laat ik jullie eens meenemen met de voorbereidingen van een duik in open water.

P1030387Ik laad mijn rolstoel uit de auto en mijn buddy tilt mijn apparatuur uit de auto. Vervolgens zet ik mijn setje in elkaar en hijs me zo goed en zo kwaad het kan vanuit mijn rolstoel in mijn pak soms met en soms zonder hulp. Nadat ik mijn pak aan heb (inmiddels staat mijn setje aan de waterkant) ga ik in de rolstoel naar de waterkant en ga op de grond aan de waterkant zitten. Ik ga vanuit de rolstoel aan de waterkant zitten. Mijn buddy geeft mijn setje aan en ik doe de sluitingen dicht en wacht tot mijn buddy klaar is om in het water te gaan.

De buddycheck wordt bij mij gedaan terwijl ik aan de waterkant zit en daarna check ik ook mijn buddy. Mijn buddy pakt me dan via de handgreep van de fles vast, ik pak mijn camera, doe mijn masker op, ademautomaat in de mond en tel tot drie. Op de derde tel word ik zwierig in het water gegooid. Mijn bijnaam is ‘Duikmuisje’ en ik noem dit dan ook  ‘Duikmuisje werpen’. Onder water ben ik geheel zelfstandig en heeft mijn spierziekte geen overwicht meer op mij.

Aan het einde van de duik doe ik mijn setje in het water af en wacht op mijn buddy die mijn setje op het droge kan plaatsen. Bij het uit het water komen staat mijn rolstoel (nog steeds) aan de waterkant en helpt mijn buddy mij uit het water naar de rolstoel nadat hij/zij zichzelf van zijn/haar setje heeft verlost. Dit is dus de hulp die ik nodig heb als ik ga duiken.
Bij het uitkleden word ik ook door mijn buddy geholpen omdat ik na de “fantastische” duik al mijn kruid verschoten heb en boven water acuut weer terug ben in de, voor mij, harde werkelijkheid. En dan is er koffie aan de waterkant en gezellig nakaarten over de duik en eventuele foto’s bekijken.

Ik duik nu ongeveer 8 jaar heb inmiddels bijna 700 duiken gemaakt en hoop er nog heel veel te mogen maken. In de winter duik ik o.a. in Nederland België en Duitsland in droogpak uiteraard. Inmiddels ben ik een gelukkige Advanced duiker met vele specialties. Dus……als iemand mij vraagt om een duikje te maken zeg ik bijna nooit nee. En onthoud goed………….ik heb een spierziekte maar de ziekte heeft mij niet.

Een verslaafde duiker,
Anneke ‘Duikmuisje”

Share